şimdi kendime döndüm.burada yalnızım.ve öylece, mutluyum..çok mutluluk fazlaydı oysa, bu yeterli, beğenmemek neden?artık öğrendim..
sana söylediğimi anlayan sen-eğer okursan burayı görüşmediğimiz 1 yılı aşkın süreden sonra bile- yine anlar mısın?
çünkü mesela ansızın , hiç olmadık zamanlarda, iki cümlelik en fazla bir diyalog geliyor aklıma.gülümsüyorum. o zaman beni çok üzmüş kelimeler bile gülümsetiyor şimdi..seni affediyorum..ihtiyacın var mı bilmiyorum, aklına geldim mi ondan da şüpheliyim..ama sen de eğer hiç olmadık bir zamanda öylesine hatırladıysan bir defa da olsa, yine de üzülmüşsen bir zamanlar,, bil n’olur.seni affettim ben.. metroda beni bırakıp gitmediğin zaman için..o an için.
bir daha asla görüşmeyiz biliyorum..
ya da neyi bildim ki..
ve ne biliyor musun? sen bana masal demiştin.masal bitti..O’ ysa oyun.
bizimki masaldı..sonu mutsuz da olsa her yanı mutlu.yeterdi.yetti..
oysa oyun.oyunlarla yaşayanlar.
bir masalın en sönük kahramanı olmayı yeğlerim.yeğlermişim.anladım.
şimdi sana, merhaba.
